PUBLICATIES ALS PSYCHOANALYTICUS & PSYCHOTHERAPEUT

enerzijds: aanwezigheid van de analyticus als antwoord op de impasse van de uitgesproken positieve overdracht door de iteratie van de drift/genot (vacillation calculée de la neutralité tov hysterie / korte sessie tov dwangneurose)
anderzijds: met welke vorm van aanwezigheid kan de analyticus vandaag nog positieve overdracht wekken - in een klimaat van wettelijke regeling van de geestelijke gezondheidszorgeberoepen, van ICT & lot of small objects en van veralgemeend pychotherapietoerisme (Bauman)?

Sedert 2002 kent België een wet betreffende de euthanasie. Door een of ander misverstand, of politiek manoeuvre, maakt deze wet het ook mogelijk om euthanasie omwille van ‘ondraaglijk psychisch lijden’ te vragen. Daar is het afgelopen jaar heel wat discussie rond geweest.Wie die wet en die discussie wat beter bekijkt, moet wel tot het besluit komen dat de mogelijkheid tot wat men ‘psycheuthanasie’ zou kunnen noemen, beter uit die wet verdwijnt. Reden is dat de betekenaar ‘psych’ in die wet een soort vacuole introduceert die door om het even welke Angel Exterminador tot monsterlijke proporties kan opgeblazen worden. Concreet betekent zulks dat een moederlijk bezorgde psychiater als Lieve Thienpont nu al van autisme een voor jonge vrouwen met een aan
zekerheid grenzende waarschijnlijkheid bij die psycheuthanasie uitmondende sluipweg heeft weten te maken. En dat een ondernemende jonge politicus als Jean-Jacques De Gucht graag levensmoeheid als een met alle Verlichtingsidealen omzoomde autostrade voor ouderen naar de psycheuthanasie zou laten aanleggen.
Hiert situeren we eerst op welke manier die betekenaar ‘psych’ in die euthanasiewet is in geschreven, en hoe hij daarin is gaan woekeren. Om dan te kijken op welke manier autisme en levensmoeheid tot psycheuthanasie moet leiden.

analyse en structurering van Lacans eerste theorie over de overdracht, waarin hij op zoek gaat naar 'iets anders' dan Freuds theorie van de overdracht als "onbewuste herhaling van de oedipale liefde tot de vader"
Lacans dialectische lezing van de verhouding tussen Freud en Dora / dialectische omkering versus tegenoverdracht / De vrouw als oraal object of als oedipaal object van de vader / etc

verslag door Margaret Little van haar analyse bij WInnicott - waarin volgens Lacan enkel Winnicotts eigen true Self tot utiing komt /
met een inleiding over het ontbreken van een theorie van de overdracht bij Freud en Lacans pogingen om een theorie over de overdracht vanuit het verlangen van de analyticus te maken (en dus vanuit het einde van de anlayse van de analyticus)