wat de kliniek betreft verwijst Lacan niet alleen naar Freuds grote klinische gevalsstudies, maar ook en vooral naar de grote klinische triade (in de neurose) bestaande uit Hemmung=remming, symptoom en angst - elke neurose is een specifieke constellatie van remmingen, symptomen en angsten - die constellatie van Hemmung, symptoom en angst werkt de eerste Lacan op structurele wijze uit in Séminaire X (1962), de laatste Lacan werkt die op topologische wijze uit in Séminaire XXII (1974) - ikzelf leg in mijn lezing van Lacans lezing van Freud vooral de nadruk op de Hemmung (oa via Winnicotts 'do
